Mam na imię Kamil, studiuję stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim, Chiny nie są co prawda miłością mojego życia, ale jak najbardziej interesuję się nimi i jakoś tak wyszło, że trafiłem na lektorat z języka chińskiego, a teraz jadę na stypendium do Wuhanu, więc zadaję (za) dużo pytań przed tym wyjazdem

Cześć Kamilu, widzę, żeś kompletnie kolega po fachu. Stosunki mn skończyłam w 2005, teraz mam nadzieję obronić licencjat z sinologii i nauczyć się mówić po chińsku. Bo jak na razie po kilku zdaniach oblewam się zimnym potem i uciekam. Może nauka w Chinach pokaże, że Chińczyk nie gryzie

na pewno ma się huśtawkę nastrojów- jak mówił moj znajomy Australijczyk, na przemian ma się "bad China day" i "good China day". Grunt to zachować spokój stosunek emocjonalny przeciętnego laowaia do Kitaju to temat rzeka. Pogadamy jak będziesz na miejscu. Jak mawiaja, z wlasciwym sobie fatalizmem autochtoni: 习惯就好

Wszystko zalezy od tego, jak dlugo w Chinach sie przebywa. Osobiscie uwazam, ze minimum raz na dwa lata trzeba wyjechac z Chin poza Azje, dla dobra wlasnego zdrowia psychicznego, dla zachowania normalnych stosunkow z bliznimi i w imie milosci do Chin...

Jak jedziesz na rok, to zadne takie problemy nie powinny Ci grozic.

Prozacu brac nie musisz.

Firma w ktorej w Chinach pracowalem wymagala wyjazdu z Chin na conajmniej tydzien 2 razy rocznie.
Niekoniecznie poza Azje ale poza Chiny.

Czytając blog Zhao Zhuxi vel Homikusa czasami miałem wrażenie, że na miejscu mogę nabawić się co najwyżej awersji do Chin, a nie się w tym kraju zakochać

Eee, bez przesady! Na początku było mi ciężko, bo spotkało mnie kilka zawodów z rzędu, a ja sobie z nimi raczej nie najlepiej radzę, ale po jakimś czasie ton moich wywodów uległ zdecydowanej zmianie. Owszem, ledwie postawiłem nogę w Wuhanie, już chciałem być z powrotem w Polsce, pod koniec też nie mogłem się doczekać przyjazdu. Ale pomiędzy spotkało mnie tak wiele miłych i dobrych rzeczy, że nie zamieniłbym ich teraz na nic innego.

Zresztą, po jakimś czasie, jak to miało miejsce w przypadku Czcigodnego Ximineza, zacząłem tęsknić i teraz z radością pojechałbym znowu, nawet do Wuhanu

Kiedy tam mieszkalem, i pare lat pozniej, bylem przywiazany do Chin, ale potem stwierdzilem, ze sa lepsze miejsca w Azji i na swiecie. Duzo lepsze. I lepsi ludzie. I przeszlo mi. Znam wiele osob, ktore przeszly podobna ewolucje. Kiedys bardzo kochali Chiny, poznali perfekcyjnie jezyk i kulture, i wtedy przejrzeli.

Milosc pozwala wybaczyc te wady, choc wcale nie trzeba ich akceptowac. Nie mowcie mi, ze po spedzeniu dluzszego czasu w Chinach i po powrocie do kraju nie chcieliscie wrocic do Kraju Srodka. Michal Wolodyjowski pisze o ChRL ze spora doza zolci, ale przpuszczam, ze nie ma kraju na swiecie, o ktorym moznaby napisac tylko w samych superlatywach - jesli taki jest, dajcie mi znac, juz zaczne rodzine namawiac.

Jesli jednak kogos interesujac zywe tradycje Chin, to trudno znalezc lepsze miejsce na ich poznawanie.

Nie mowiac juz o jedzeniu oczywiscie...

A tu akurat widzę oczami wyobraźni wielkie pole do rozwoju - wysnuwając pośrednio wnioski z  bardzo dynamicznego rozwoju cosplay, którego odmiany "historyzujące" są całkiem popularne. No i te wszystkie (pseudo) historyczne MMORPG...
Już widzę epokę "Okładających się Królestw"

A co do powrotów: jak miałam wracać do Polski, to czułam się jak przed rozstrzelaniem, tak się cieszyłam. Na szczęście już niedługo...
tzn. nie, że rozstrzelanie niedługo