Może to jest kwestia różnych poziomów wrażliwości na pewne zjawiska, ale ja po dwóch miesiącach w Polsce wróciłem do Chin z ulgą i radością, nic mnie też szczególnie nie uderzyło po powrocie. Wprawdzie wróciłem do Pekinu, nie Shenzhen, ale nie wydaje mi się, aby to robiło aż tak wielką różnicę.

Zarzut w rodzaju "w Indonezji wszyscy mówią po angielsku, a w Chinach nie" jest, wybacz, dziwaczny. Nie wiem, czy próbowałeś kiedyś porozumieć się po angielsku w Polsce... ja tak (w ramach eksperymentu) i cóż, wyniki były w najlepszym razie kiepskie. Równie dobrze można by zarzucać przyjeżdżającym do Chin cudzoziemcom, że nie mówią po chińsku... w końcu powszechnie wiadomo, jakim językiem mówi się w tym kraju, a przyjazd bez jego znajomości jest - jak zawsze w takim przypadku - pewnym ryzykiem.

Nie twierdzę, że zachowania Chińczyków nie bywają rażące, ale może warto poczekać trochę, ochłonąć i spojrzeć na to z nieco większego dystansu niż w momencie przyjazdu, gdy jest się zmęczonym podróżą, zirytowanym drobnymi trudnościami "na szlaku" itd. W takiej sytuacji nawet drobnostki potrafią potwornie wkurzyć :-)

tak, twórca wątku z pewnością ma właśnie "bad China days" jak mawiał mój znajomy australijski mandżurysta.

I tym sie roznisz od Bartka...

Witam ponownie! To w zasadzie nie było od razu po powrocie. Minęły już chyba 3 tygodnie, a moje odczucia są podobne. Sam ostatnio broniłem Chińczyków na forum o turystyce. Ale uświadomiłem sobie, że się czepiam i bronię ich bez powodu, tak dla zasady. No bo jak bronić Azjatów, jeśli ktoś pisze (cytat polskiego turysty po powrocie z kraju środka):
Nawet ladne te Chiny, natomiast Chinczycy masakra. Nigdzie nie widzialem
takich ludzi - non stop charkanie, plucie, palenie, bekanie, pierdzenie,
szczanie na ulicy. Do tego za czesto sie nie myja, a zebow to chyba w
ogole nie myja patrzac na ich czarny kolor i powalajacy oddech ;-).
Dotyczy tez mlodych dziewczyn ;-)

Brzmi rasistowsko, można się obrazić, ale jest w tym trochę prawdy. Ja oczywiście wdałem się w dyskusję i pisałem, że to nieprawda, że zależy kto, gdzie, że ogólnie jest fajnie. Ale nie jest aż tak fajnie. Uwierzcie mi patrzę na to z perespektywy, mieszkam tu już dosyć długo, bywałem w przeróżnych miastach i miasteczkach. Wychowałem się w przyzwoitych warunkach, od małego starałem się być dżentelmenem, szanowałem starszych i kobiety, ale tutaj tego po prostu nie ma. Jest za to codzienne chamstwo. Przepychanie w autobusach i metrze, wydzieranie się przez telefon, głośne dyskusje w restauracjach, korzystanie z komórek w kinach. Dwa lata temu w pociągu prawie zostałem osrany przez dziecko, przy wysiadaniu rodzice założyli mu pieluchę, ale 14 godzin dziecko sikało i srało na podłogę przed moimi stopami. Co z nimi jest nie tak? To chamsto widać też w ruchu ulicznym, kierowcy mają taką domenę "Mam samochód, wy chamy, wy prostaki, wypier... z drogi, bo jadę, kto ma rower albo idzie pieszo jest dla mnie śmieciem, którego mogę po prostu zabić bez mrugnięcia okiem". Nie macie takiego wrażnia, że u nich dominuje chamstwo i brak obycia w życiu codziennym?

Chodzi mi o to, że Chińczycy mają wiele do czynienia z zagranicą. Biznes, turystyka... w Polsce tego nie ma na wielką skalę. Nikt nie powie mi, że kelnerka w Suwałkach musi mówić w trzech językach. Ale na przykład w Ningbo czy Yiwu wypadałoby znać trochę angielski, bo sporo tam biznesmenów. Poza tym ile oni mają materiałów do nauki? Półki w księgarniach się uginają: sezony Friends z napisami jak w karaoke, wywiady, muzyka z tłumaczeniem, słuchowiska, mp3, mp4, jakieś specjalne odtwarzacze, tłumacze...

Ja mówię trochę po chińsku i jakoś mi to szczególnie nie przeszkadza. Wiem, że to obcokrajowcy powinni uczyć się danego języka, ale patrząc na skalę biznesu w tym kraju, turystykę itp. Wypadałoby się poduczyć trochę języków obcych. No chyba, że im nie zależy? Teraz w Shenzhen szkoły językowe przechodzą odrodzenie, wszędzie reklamy, pytanie tylko jak oni ich uczą w tych szkołach? To że ktoś ma Australijski, czy Kanadyjski paszport nie oznacza, że jest od razu nauczycielem z powołania.

Coś powszechnego, przyjemnego i ułatwiającego życie, zwykła zyczliwość i savoir-vivre, czego w Chinach pewnie nie będzie przez najbliższe 100 lat. Chyba trzeba się z tym pogodzić.

Szopen ma sporo racji - nie możemy wymagać, aby na całym świecie np. puszczano kobiety przodem, bo nam się wydaje to właściwe i zgodne z elementarnymi zasadmi savoir-vivre'u...

Poza tym uważam, że często dokonujemy jednak zbyt daleko idących uogólnień (to zwłaszcza a propos cytatu przytoczonego przez Bartka). Po przejściu się niektórymi ulicami wielu (jeśli nie wszystkich) polskich miast też można by (będąc zagranicznym turystą) komentować:
Polska - kraj bardzo ładny, ale Polacy to jakieś bydło.
Nigdzie na świecie nie widziałem czegoś takiego: ledwo trzymający się na nogach pijani ludzie na ulicach widoczni są już około południa, a pod każdym sklepem stoją wyniszczeni alkoholem menele spożywający cuchnące tanie wina. Wszędzie, na chodnikach i trawnikach, psie kupy - chodząc trzeba się uważnie rozglądać. W wejściach do kamienic natomiast intensywny zapach uryny. Na ścianach wielu budynków antysemickie napisy w rodzaju "Jude raus" albo gorsze, co szokuje zwłaszcza w kraju, na terenie którego obejrzeć można liczne ślady Holocaustu.

Jak widać, wszystko jest względne. Ja zawsze powtarzam: jeśli komuś jest w Chinach bardzo źle, nie musi tu mieszkać. Każdy cudzoziemiec może w dowolnej chwili spakować walizki i się stąd wynieść - przymusowych osiedleń w ChRL się nie praktykuje ;-)

 A ja postaram się "zastrzelić" Pana Bartka jego własną bronią. O to cytat z fotochiny.com - "Wiem, że sam tekst sprawia, że coś jest niejasne, coś jest nieprawdziwe lub ciężko w coś uwierzyć. Doświadczyłem tego administrując inną stronę o Chinach, dlatego teraz stawiam na obraz, przekaz wzrokowy."  Patrząc na Pana stronę (na foto) nie odnosi się takiego wrażenia jakie Pan opisał powyżej Panie Bartku.
 Więcej pisał już nie bede po Koledzy już odpisali i w większości się zgadzam.

P.S. Gratuluje bardzo ładnych fotek Panie Bartku - to nie docinka, mówię poważnie!