Od kąd pojawiłam się w Qingdao, codziennie zastanawiało mnie "co tak śmierrrrrdzi na ulicach?!". (głównie wieczorami; kiedy wychodzę rano do pracy, wszystko jest w porządku). Na początku byłam pewna, że chińscy sprzedawcy wylewają na chodniki różnego rodzaju mięsne odpadki itp. (co z resztą też nie raz widziałam) i może od przez to pojawia się ten straszny odór.
Któregoś dnia wybrałam się po pracy na targ nocny ze znajomą Chinką. Idąc główną ulicą (tuż przed targowiskiem, gdzie zaczynają się stoiska z jedzeniem) znów poczułam ten sam smród. Pytam ją, czy wie co tak okropnie śmierdzi? Mówi, że nie. Rozmawiając szłyśmy dalej więc wszystko przeszło. Po jakimś czasie znów to poczułam. Zatrzymałam ją w najbardziej śmierdzącym miejscu (to się nazywa poświęcenie dla sprawy! ), stanęłyśmy i pytam, czy teraz czuje? Ona na to, że tak to... (tutaj jakaś niezrozumiała dla mnie nazwa). Spytana, co to jest, opowiedziała, że to pewien rodzaj jedzenia, ale nigdzie tego w tym momencie nie widzi.
Nie mam pojęcia, czy to właśnie wspomniane przez Was tofu, czy może kolejny chiński "przysmak", ale jak tylko dochodzi do mnie ten... (że tak powiem) "zapach", od razu robi mi się niedobrze.
Musiałabym się założyć z kimś o poważną sumę, żeby wziąć coś takiego do ust [chyba że rzeczywiście, u samego źródła nie jest tak źle]

O w mordę, tego się nie spodziewałem!

Przyznaję, że mam odruch wymiotny już na widok znaków w podanej przez YLK kombinacji!  Co dopiero na widok tego, co oznaczają...

Ciekawe, odchody jakich zwierząt/owadów są używane w kuchni chińskiej? No bo czemu nie? To coś z postu powyżej - na ile rozumiem - chemicznie rzecz biorąc równa się 糞便.

Ciekawe, odchody jakich zwierząt/owadów są używane w kuchni chińskiej?

W kuchni to może nie (chociaż pewności nie mam), ale w medycynie już jak najbardziej. Tłumaczyłem kiedyś ulotkę jakichś chińskich pastylek produkowanych w oparciu o dorobek tradycyjnej medycyny chińskiej i okazało się, że jeden ze składników (nazwa brzmiała prosto i niewinnie, ale już jej niestety nie pamiętam) to nic innego jak właśnie odchody pewnego gatunku polatuch (polatuchy to takie wiewiórki szybujące między drzewami dzięki błonom łączącym ich przednie i tylne łapki, latające wiewiórki po prostu). Lek był do stosowania doustnego, a zatem można coś takiego w jakiejś niepozornej pastylce spożyć...

A to juz nie "urban legend" tylko legenda sama w sobie.
Wprawdzie nie chińska, ale wietnamska.

http://www.trung-nguyen-online.co.uk/legendee.html

Proszę docenić delikatnośc niedopowiedzeń w tym opisie, zwłaszcza:

It was found that the fruit seeds, what we know as coffee 'beans', passed though the civet largely undigested and the resulting beans, when washed and sun-dried, had undergone a remarkable change..

Tak czy inaczej, wyeliminowano już pracochłonną procedurę...ale "mgiełka legendy"(i obawa częstowanego) pozostała.

A kawa pyszna!

Pewnie nasze, europejskie sery też im niemiłosiernie śmierdzą. Mnie zastanawia fakt, że pojęcie smrodu może być aż tak subiektywne.