Chiński jest językiem tonalnym i fakt ten nie jest nowością zapewne dla nikogo na tym Forum. Problem z tonami polega na tym, że nie wiadomo właściwie, jak się ich uczyć i czy przeciętny cudzoziemiec z Europy jest w stanie ich się nauczyć w ogóle...Kieruję to pytanie do sinologów z doświadczeniem: ile czasu i wysiłku zabrało Wam nauczenie się wymawiania tonów do takiego poziomu, żeby rozumieli Was Chińczycy i vice versa? Jak to w ogóle możliwe, że tony nie znikają w śpiewie, krzyku i mowie potocznej? No, bo chyba nie znikają...znikałoby też znaczenie, prawda?
EDIT: Chiński to pewne uproszczenie, chodzi mi ściślej o wariant mandaryński, bo z kantońskim chyba mniej ludzi miało do czynienia. Jeżeli chodzi o mnie, to ja (chyba) środkowego i przedostatniego tonu po kantońsku w ogóle nie potrafię rozróżnić .

fluor ma rację w tym, że Chińczycy, mimo bardzo częstego braku tonalności w chińskim w wydaniu Europejczyka, albo wręcz kompletnego mętliku i zamieszania, najczęściej z kontekstu potrafią wywnioskować sens wypowiedzi. Raz lepiej, raz gorzej, ale da się.

Faktycznie, tonów nie można uczyć się osobno. Po wstępnym poznaniu zasad i brzmienia po prostu trzeba ćwiczyć i ćwiczyć pod okiem kompetentnego instruktora i w pewnym momencie zorientujesz się, że właściwie mówisz już odruchowo w tonach. Albo że nie mówisz w ogóle. Cóż, trzeba dużo słuchać, czytać na głos, rozmawiać.

Jednak nic nie gwarantuje sukcesu. Znam ludzi, którzy mimo wielu lat nauki chińskiego za nimi nie potrafią rozróżnić tonów, usłyszeć ich, a co dopiero poprawnie się nimi posługiwać. Prawdą chyba jest to, że potrzebny tutaj choć szczątkowy słuch muzyczny. Tak mi się zdaje. Szczególnie, że z tego co widzę, ludziom z muzycznym wykształceniem faktycznie łatwiej przychodzi posługiwanie się tonami i robią to znacznie poprawniej.

Witam...no tony mnie załamały, postanowiłem się uczyć języka sam, kupiłem samouczek(książka+2CD), i jak jeszcze lektor wymawia te tony to ja je jeszcze rozpoznaje - chociaż ten opadająco-wznoszący to dla mnie makabra.
Fajna rada, żeby jednak na początku na tony nie zwracać zbyt wielkiej uwagi Dzięki temu wiara mi powróciła I po 2 miesiącach jednak spróbuje raz jeszcze

No masz racje...sęk w tym, że nie wiem czy w Szczecinie są kursy jakieś prowadzone, żeby chociaż te "tony" obwąchać

No masz racje...sęk w tym, że nie wiem czy w Szczecinie są kursy jakieś prowadzone, żeby chociaż te "tony" obwąchać

Pewnie jest w Szczecinie jakiś prawdziwie chiński punkt gastronomiczny, albo i kilka (w Gdyni jest ich o dziwo, moim zdaniem, więcej niż w Warszawie, gdzie królują Wietnamczycy), więc można zagadać z prowadzącymi taką barówę Chińczykami, a pewnie znajdzie się jakiś chętny, albo chętna córka właściciela do pomocy w nauce języka

Podejrzewam, ze koledze nie chodziło o byle Chińczyka tylko kogoś kto faktyczni mógłby go tego chińskiego nauczyć. Biorąc pierwszego lepszego native’a to tak jakby jakiś cudzoziemiec chciał się uczyć polskiego od chłopa oderwanego od pługa. Wiadomo jaki będzie efekt i jakiego języka by się taki ktoś nauczył o ile czegokolwiek by się nauczył .

Byc moze nauczylby sie prawdziwego, zywego jezyka, ktory z sienkiewiczowska polszczyzna niewiele ma wspolnego ale za to pozwala sie bez wiekszych problemow porozumiec z ludzmi owego zywego jezyka uzywajacymi.

Lat temu wiele w Dali podrozujac z kilkoma innymi polskimi studentami spotkalismy Stasie z USA, dziewczyna z ktoregos juz tam pokolenia emigrantow z Polski, mowila wlasnie ta sienkiewiczowska polszczyzna.
I nie byla w stanie nas zrozumiec.

I dokladnie tak samo jest w przypadku jezyka chinskiego.
Wiele razy spotkalem ludzi, ktorzy po wielu latach nauki jezyka za granica, pomimo swietnej wymowy i dyplomu z jezyka nie byli w stanie sie na miejscu dogadac w normalnych zyciowych sytuacjach.

Uważam, że pomysł uczenia się chińskiego (czy jakiegokolwiek innego języka) od podstaw od rodzimego użytkownika bez należytego przygotowania do nauczania jest mocno chybiony. Jak się już coś tam umie, można z Chińczykiem pokonwersować i poprawić sobie w ten sposób kompetencje komunikacyjne. Przekonanie, że każdy rodzimy użytkownik może nas nauczyć swojego języka jest mitem - nie ma niczego trudniejszego niż nauczanie własnego języka.

Reality check.
Teoria a praktyka.

Faktycznie nie kazdy native speaker bedzie dobrym nauczycielem jezyka.
Wiekszosc jednak sobie dobrze poradzi.
 

Reality chceck II.

Chodzi właśnie o to, że większość sobie NIE poradzi. Przeciętny cudzoziemiec dobrze znający dany język ma lepsze predyspozycje do nauczania tego języka niż przeciętny rodzimy użytkownik. Dlaczego? Otóż cudzoziemiec z natury widzi ten język z takiej samej perspektywy jak uczeń, łatwiej mu zidentyfikować problemy ucznia, trudności i wyjaśnić dlaczego "tak się mówi" w sposób bardziej przejrzysty niż stwierdzenie "no bo tak się mówi".

Ja nauczałem w swojej karierze dydaktycznej czterech różnych języków, w tym polskiego (który oczywiście jest moim językiem ojczystym). Nauczanie tego ostatniego było zdecydowanie najtrudniejsze i nie sądzę, żebym sobie z tym w ogóle poradził, gdyby nie dysponował doświadczeniem i wiedzą wyniesionymi z mojej wcześniejszej pracy jako nauczyciel języków.

Nauczanie to zawód i - jak każdy - wymaga specyficznych kwalifikacji, z których znajomość nauczanej materii jest oczywiście kluczowa, ale nie jedyna.