Językiem oryginału w przypadku wymienionych przez Ciebie pozycji jest klasyczny język chiński, różniący się znacznie od współczesnych języków/dialektów chińskich – w takiej sytuacji dzieło klasyczne wydane we współczesnej chińszczyźnie jest także obarczone interpretacją autora. Przy czym współczesny język chiński należy rozumieć jako standardowy język chiński powstały na bazie dialektów mandaryńskich.

Język chiński klasyczny był językiem oficjalnej literatury w zasadzie aż do 1919. Oczywiście równolegle powstawały też dzieła literatury niższego obiegu w języku kolokwialnym (w różnych dialektach), ale te wymienione przez ciebie należały oczywiście do nurtu oficjalnego.  Obecnie przeważająca większość literatury chińskojęzycznej wydawana jest w standardzie (mandaryński), tyczy się to także obszarów takich jak Hongkong czy Macau. W odmianie pisanej kantoński stosowany jest jedynie w niższym obiegu (kolorowe czasopisma, komiksy, banery reklamowe). Inne dialekty nie  są raczej stosowane w odmianie pisanej.

Naukę radziłbym zacząć od standardu. Dopiero potem przejść do nauki języka klasycznego, jest to zresztą konieczne do korzystania ze słowników języka klasycznego. Uznaje się, że w dialektach/językach niemandaryńskich zachowało się więcej konstrukcji klasycznego języka chińskiego, ale nie jestem Ci w stanie powiedzieć na ile znajomość tych dialektów byłaby bardziej pomocna przy nauce klasycznego chińskiego.