Hm, chcesz uczyć się na własną rękę, czy masz jakiś chytry plan?

Na wszystkie pytania nie jestem w stanie odpowiedzieć, ale:

ad.1
I ja już słyszałem tu mnóstwo sprzecznych informacji. Ale chyba liczba rzędu 7-8 tysięcy powinna być w miarę poprawna. Po podstawówce w Chinach dzieci znają około 3 tysięcy znaków. Kiedy ja oceniałem stan swojej wiedzy na mniej więcej tyle, o pełnej swobodzie mogłem sobie co najwyżej pomarzyć. Zatem 3 tysiące nie wystarczą. Około 7-8 tysięcy powinno wystarczyć do w miarę swobodnego czytania prasy, książek, oglądania telewizji. Jednak o bardziej wyrafinowanych czy specjalistycznych dziełach i tekstach znów można sobie co najwyżej pomarzyć.

ad.2
Ba! Klasyczny język chiński to zupełnie inna bajka. Nie odważę się tutaj podawać żadnych liczb, ale aby czytać klasykę trzeba po pierwsze znać klasyczne formy wszystkich uproszczonych znaków, a po drugie nauczyć się gramatyki języka klasycznego, która ze współczesnym ma niewiele wspólnego. Do tego dochodzi jeszcze wiele pomniejszych różnic. Dlatego jest to w zasadzie odrębne zagadnienie.

ad.3
Cha, cha, jeśli polegać tylko na tym, czego uczą na studiach, to do wykształconego Chińczyka baaardzo daleko. Daleko nawet do dobrego ucznia szkoły średniej. Tu liczy się przede wszystkim własna systematyczna praca i zapał. Od pewnego momentu większości trzeba się po prostu uczyć samemu.

ad.4
Nic mi na ten temat nie wiadomo. Są co prawda jakieś tam słowniki najczęściej używanych znaków i słów, ale to jednak nie to samo.

ad.5
Nie mam zielonego pojęcia

Ad.1

Masz rację, są różne teorie, różne źródła podają że 1000, drugie że 2000.

Oj wybacz, ale to chyba żart Z tysiącem znaków, to co najwyżej można poszpanować przed znajomymi

Edit: Widzę Towarzyszu homikus, że mamy różne teorie, w każdym razie moja wiedza oparta jest o wiadomości z polskich stron internetowych, które jak wiemy są na kiepskim poziomie jeśli chodzi o temat Chin.

Ech, niestety jest to do pewnego stopnia rzecz względna. Dla jednego swobodne czytanie prasy to dopuszczalne zaglądanie do słownika dwa razy na akapit, dla innego pięć, a dla jeszcze innego znajomość niemal 100% znaków w tekście. Mi najbliżej do tych ostatnich, stąd też zawsze przychylam się do wyższych, może czasem zawyżonych, szacunków. Ale taka ma natura - wolę pozytywne i miłe ewentualne zaskoczenia, niż te im przeciwne

Jeżeli mogę sobie pozwolić na mały spam to: http://www.csulb.edu/~txie/azi/azi.htm , ale nie wiem czy w jakiś sposób Ci to pomoże.

Należy zaznaczyć, że są to znaki w pełnych formach.

zeby sie uczyc samemu trzeba miec sluch wewnetrzny jak mozart, nie polecam tej metody w innym przypadku bo prowadzi do flustracji. znajac mandarysnki chcialem sie na wlasna reke nauczyc kantonskiego - gdzie tonow jest znacznie wiecej - no i nie dalo sie, nie jestem mozartem.

3000 spokojnie wystarcza do czytania ksiazek wspolczenych beletrystyczneych i rozumienia 80% - zakladajac ze znasz slownictwo. jesli chodzi o skiazki faktograficzne, to zakladajac ze znasz sie na tematyce mozesz rozumiec znacznie wiecej, ale wtedy te ostatnie 500 znakow to beda inne znaki ktore muszis znac. Jak ktos zna 5000-7000 znakow to znaczy ze skonczyl studia w Chinach i pewnie jest Chinczykiem

Ostatnio szukałam informacji na necie (poza Wikipedią bo to dla mnie żadne źródło wiedzy) odnośnie wymagań na każdy poziom egzaminu HSK.

A ja gdzieś ostatnio czytałem, że statystycznie Wikipedia ma mniej błędów, niż Encyclopedia Brittanica

Najwcześniejsze źródło z jakiego korzystałem to zapis z 1933 roku Kornela Makuszyńskiego, z którego się dowiedziałem w dzieciństwie z ilu znaków składa się pismo chińskie:

Potem cesarz tak rozkazał:
"Niech mu nikt nie daje jadła,
Aż ten chłopczyk się nauczy
Z chińskich liter abecadłal"

"Jest tych znaków nie tak wiele,
Ze czterdzieści coś tysięcy,
Więc się krótko będzie uczył,
Sto lat może, lecz nie więcej!"

"Ratuj, mamo!" - jęknął kozioł,
Który był już mandarynem.
Znacznie gorsze to od śmierci,
Co wciąż goni za twym synem!"

Iście naukowe źródło , ale tu nie chodzi o to ile tych krzaczków jest w ogóle tylko ile trzeba znać do codziennego użytku, a to znaczna różnica .

Do codziennego zycia w Chinach mozna nie znac nawet jednego i sobie poradzic.

Nie ma sie co podniecac iloscia znanych znaczkow, bo bardzo wiele zalezy od tego co czlowiek w tych Chinach chce robic. Nie mam najmniejszego pojecia ile znaczkow ja znam, z czytaniem gazety mialbym pewnie problem ale dokumentacja techniczna czy kontrakty to byla sprawa prosta.

Przypomniala mi sie sytuacja jeszcze z Shenyang. Poszlismy na film do kina, tytulu juz nie pamietam ale film byl w loklanym dialekcie z jakiejs okolicy Syczuanu.
Nie do zrozumienia.
Na szczescie film mial napisy po angielsku.
Czyli ja rozumialem o co chodzi.
Siedzaca obok niebrzydka kolezanka z Korei niestety nie.
Nie bylo rady i na zywo jej ten chinski film z angielskiego na chinski tlumaczylem.
Dosc skutecznie.
 

Znaczki mozna cwiczyc wszedzie, ale ustny chinski najlepiej w Chinach.

I na naukę znaków Chiny wcale nie są złym miejscem. Tyle że na naukę zupełnie inną. Tutaj czytam, sprawdzam, wkuwam, piszę etc. Ale przekonałem się, że samo chodzenie po ulicy w Chinach również może znacznie zwiększyć liczbę znanych znaków, i to znanych i biernie i czynnie. Chińska ulica ma to do siebie, że z każdej strony atakuje cię morze znaków. Wszelkiego rodzaju szyldów, transparentów, flag etc. jest tam o wiele więcej, niż w polskich miastach. Te znaki po prostu same wchodzą do głowy. Oczywiście trzeba sobie najpierw sprawdzić wymowę i znaczenie, ale od czego są słowniki kieszonkowe? Albo jeszcze lepiej - elektroniczne?