Ja sądzę, że stopień trudności języka chińskiego jest tutaj sprawą wtórną. Podstawowe znaczenie ma to, czy będzie istnieć wystarczająca motywacja do podjęcia nauki chińskiego. Ta pojawi się, kiedy bezpośredni dostęp do prowadzonych po chińsku dyskusji i publikowanych w tym języku treści będzie uznawany za istotny i wartościowy, tj. np. wtedy, kiedy Chiny będą wytwarzać istotne z globalnego punktu widzenia (i za takie uznawane) nowe idee. Oczywiście powszechna obecność Chińczyków w globalnej gospodarce czy turystyce też może się do popularyzacji chińskiego przyczynić. Gdyby artykuły w "Renmin Riabo" czytano na świecie z równą atencją jak np. te publikowane w "New York Time'sie", a teksty z powiedzmy "Xin Shiji" uznawane były za równie istotne jak te z "The Ecomist", to z pewnością więcej osób uznałoby, że warto się uczyć chińskiego. Może taki moment nadejdzie.

Gdyby artykuły w "Renmin Riabo" czytano na świecie z równą atencją jak np. te publikowane w "New York Time'sie", a teksty z powiedzmy "Xin Shiji" uznawane były za równie istotne jak te z "The Ecomist", to z pewnością więcej osób uznałoby, że warto się uczyć chińskiego. Może taki moment nadejdzie.

Sądzę, że nadejdzie - czemóż by nie miał nadejść? Przedtem jednak wiele się jeszcze będzie musiało na Świecie zmienić. Przede wszystkim wiele uprzedzeń i stereotypów...

Może np. nauczanie w Chinach jest wyjątkowo nieefektywne a da się to robić znacznie lepiej?

Chyba coś w tym jest...

To musi być dziwne być w stanie czytać znaki a nie pisać. Zdarza mi się łapać na tym, że zupełnie nie pamiętam jak się znak pisze, ale wtedy też widząc go nie mam pewności, czy to ten czy inny. Czasami nie jestem pewien pisowni, albo robię jakieś błędy - wtedy z reguły nie mam problemów z rozpoznaniem. Ale i tak się czuję z tym niepewnie. Najprzyjemniejsza jest świadomość, że potrafi się podać sekwencję kresek (zresztą jest to konieczne, żeby bez znajomości wymowy pisać na komputerze np. w Google Pinyin Inputer ). A może ci "półanalfabeci" nie znają reguł stawiania kresek? To musi utrudniać nawet naukę czytania.

Nawet znając kolejność stawiania kresek czasem po prostu dany znak wylatuje z pamięci. Ja obecnie o wiele więcej znaków potrafię przeczytać niż napisać, a to dlatego, że właściwie nie piszę odręcznie tylko wszystko na komputerze.

Nawet, gdybyś pisała odręcznie, byłoby tak samo Zdarzają się znaki,  których po prostu nie używa się często, a kiedyś tam się człek ich nauczył i tkwią sobie w głowie w szufladce "bierna znajomość pisma chińskiego"