Nie sądzę, żeby ocalały u władzy przewodniczący Hua posunął się do szaleństw a la Mao - chyba nie ta osobowość, a na pewno nie ta legitymizacja. Władza jego byłaby oczywiście dużo mniejsza niż Mao i - w konsekwencji - polityka zapewne o wiele bardziej umiarkowana, co w tym wypadku oznaczałoby zasklepienie się systemu, bez żadnych przełomowych reform, ale też bez Wielkich Skoków itp.

Zapewne dalej rozwijano by przemysł ciężki ignorując potrzeby konsumenckie i tworząc coraz bardziej nieżyciową, przestarzałą strukturę gospodarczą. Mogłoby to doprowadzić w konsekwencji do:

a. załamania się systemu podobnie jak w Europie Środkowo-Wschodniej (przy czym model transformacji po wielkim krachu byłby zapewne postradziecki, może i gorzej, nie środkowoeuropejski).

b. postępującej petryfikacji w kierunku modelu północnokoreańskiego (który w wielkich i zróżnicowanych, m.in. etnicznie, Chinach mógłby okazać się nawet większą tragedią).

Jakoś nie starcza mi wyobraźni, żeby wyobrazić sobie pozytywny scenariusz hipotetycznego utrzymania się Hua u władzy...

No może rzeczywiście przesadziłem z wariantem północnokoreańskim... W końcu Hua nie był synem Mao, a i argument dotyczący Rewolucji Kulturalnej jest trafny. Hua wyraźnie nie chciał kontynuacji lewackiej ekstremy (vide pacyfikacja "bandy czworga"), ale nie jestem pewien, czy gotów byłby przesunąć się na pozycje "dengistowskie"... Stąd bardziej prawdopodobny wydaje mi się scenariusz unikania wszelkich skrajności (w tę czy inną stronę), co prowadziłoby w jakiejś tam perspektywie do krachu nie reformowanego systemu. Przewidywanie, co by z tego krachu wyszło to już piętrowe political fiction ;-)

świetne obserwacje Schmidta. Ciekaw jestem innych smakowitych kąsków z tej książki (i po raz kolejny zaluje bardzo, ze nie znam niemieckiego).
Co do długopisu w kieszonce - to jest niesamowita sprawa na calym swiecie. Skad taki fason? co on sygnalizuje? Hua ewidentnie wyłamał się tu z szeregu.

Cos mi sie kiedys o uszy obilo, ze w czasach rewolucji kulturalnej kiedy to zniesiono stopnie wojskowe (wprowadzono je dopiero po 1979) ilosc, wielkosc i kroj kieszeni na owym mundurku oznaczaly wzgledna pozycje w strukturach wojska.

Hua brakowało charyzmy Mao. Jego jedyną siłą i podstawą władzy było błogosławieństwo Przewodniczącego, które z pewnością z upływem czasu traciłoby na znaczeniu i odchodziło w przeszłość razem z poczynaniami Mao. I może wtedy byłby moment na to, co zdarzyło się w ZSRR w 1991? Deng nie był przecież sam. On skierował Chiny na drogę reform w momencie, który świetnie się do tego nadawał, ale później może byłby czas na nieco bardziej zdecydowane kroki, bo sama "reformacja" nie byłaby już wystarczająca, a Partia straciłaby swój Mandat Nieba.

Świetny wywiad Felixa Greene'a z Hua - chyba jeden z nielicznych jakie zachodni dziennikarze z nim przeprowadzili:
http://chinastudies.blip.tv/file/267914/