to u nas w Bule takie białe kruki? Mam nadzieję, że tylko na miejscu

Jest książka wspomniana już gdzieś na tym forum: 丑陋的中国人, autorstwa 柏杨. W podobnym, choć dużo mniej bezpośrednim, duchu utrzymany jest serial telewizyjny z lat 80. 河伤.

(...) nie wiem czy Tajwańczycy są bardziej autoironiczni?

Miałem wprawdzie do czynienia ze stosunkowo niewielką liczbą Tajwańczyków (w porównaniu z liczbą Chińczyków "kontynentalnych") i pewnie nieszczególnie reprezentatywną, więc moje obserwacje mogą być fałszywymi uogólnieniami - niemniej jednak podzielę się ;-)

Mam oto wrażenie, że Tajwańczycy cierpią na ostry syndrom oblężonej twierdzy (co można poniekąd zrozumieć), co skutkuje dalekim od autoironii czy choćby podstaw zdrowego autokrytycyzmu stosunkiem do siebie. Hasła w rodzaju "tylko my przechowujemy prawdziwą chińską kulturę i prawdziwy język chiński, ale nie jesteśmy Chińczykami" (sic!) są na porządku dziennym.

Kiedyś pewien tajwański biznesmen z nieskrywanym niesmakiem powiedział mi: "słychać, że uczył się pan chińskiego na Kontynencie; trzeba było jechać na Tajwan" - rzeczywiście, gdybym studiował był na Tajwanie, może bym nawet ową wypowiedź zrozumiał, jednak jako absolwent "niesłusznych" uniwersytetów zrozumiałem przytoczony komentarz dopiero, kiedy siedzący obok tajwański dyplomata przełożył go dla mnie na 国语. W sumie ok. 80% Tajwańczyków, z jakimi się kiedykolwiek zetknąłem, miała jakieś krytyczne uwagi do mojego mandaryńskiego (co jeszcze można zrozumieć, nikt nie jest doskonały)... wygłaszane z reguły w jakiejś ledwo zrozumiałej mieszaninie mandaryńskiego (w dalekiej od standardu wymowie) i dialektu.

Mam zatem wrażenie, że Tajwańczycy dokonują niezdrowej projekcji swoich historyczno-politycznych lęków związanych z ChRL na dosłownie wszystko - nawet jeżeli jest to skrajnie irracjonalne i po prostu nielogiczne. To chyba nie jest postawa dająca nadzieję na autoironiczny dystans do siebie.

To akurat jest spotykany dość często "syndrom stolicy", który w Chinach występuje może w bardziej ostrej postaci, ale wyjątkowy nie jest (np. dla paryżan cała reszta Francji to "prowincja").

W przypadku Tajwańczyków chodziło mi o coś innego, a mianowicie obsesyjną wręcz niechęć do Kontynentu, która na poziomie politycznym jest jeszcze zrozumiała, ale przenosi się na dosłownie wszystko i posuwa do absurdu. Czekam na moment, kiedy dowiem się od jakiegoś Tajwańczyka, że podstawą fonetyczną 国语 jest 闽南话 i dlatego mój wyuczony w Pekinie chiński mogę sobie... [no wiecie, co z nim zrobić... ;-) ]

w taki sposób podsumował Szanghajczyków. To, z perspektywy Pekinu, mali ludzie, którzy dbają tylko o własny interes tworząc jakieś grupki interesów. generalnie prywata...- tak jak u Konfucjusza ktoś musi być szlachetnym a ktoś małym i tu Ameryki nie odkryjemy. vide: 孔子说：君子以公正之心对待天下众人，不徇私护短，没有预定的成见及私心；小人则结党营私。
odnośnie tego czy i ilu Pekińczyków rządzi - akurat przy tym problemie nie ma to większego znaczenia, gdyż chodzi bardziej o mentalność mieszkańców urodzonych w stolicy. Na marginesie Xi Jinping urodził się w Pekinie...ale nie ma to większego znaczenia, bo jego familia pochodzi z Shaanxi.

pewnie mocno generalizując można napisać, że w ogóle Chińczycy to mali ludzie...z tym, że generalnie, takie mam doświadczenie, że to Szanghajczyków postrzega się jako największych dusigroszy i skąpców - tak przynajmniej to wygląda z perspektywy innych Chińczyków -
czy są lepsi czy gorsi od tych z północny to pewnie trudno ocenić.... Jednak jak pogadasz w Pekinie z Chińczykiem to przede wszystkim padają pytania natury politycznej - czyli jak upadł komunizm i jak przebiega transformacja a Szanghajczycy nie pytają o takie sprawy, raczej robią biznes.
Pewnie, że władza deprawuje....ale wolne strefy ekonomiczne też...

Szanghaj jako taki nie, ale Pudong to zdaje się jak najbardziej.